Obligacja nominowana w USD

Obligacja nominowana w USD” została wyemitowana w 1991 r.12 na sumę 5453 min USD, o nominałach od 1 min USD do 10 min USD. Głównym celem emisji tej obligacji było formalne zabezpieczenie zadłużenia budżetu państwa z tytułu wykorzystywania lokat czterech banków dewizowych: PKO B.P., PeKaO S.A., NBP, Banku Handlowego, do obsługi długu zagranicznego (bilansu płatniczego). Wartość emitowanych obligacji odpowiadała wartości nominalnej zadłużenia skarbu państwa wobec zagranicy „zlokalizowanego” w wymienionych wyżej bankach. Emisja pierwotna obligacji dolarowych była skierowana wyłącznie do tych czterech banków, ale obligacje te mogą być przedmiotem obrotu wtórnego bez żadnych ograniczeń.

więcej

Międzynarodowa Korporacja Finansowa – kontynuacja

Korporacja udziela kredytów długoterminowych (7-12 lat) przedsiębiorstwom prywatnym bez gwarancji rządowej. Okres karencji wynosi 3 lata, a stopa oprocentowania kredytów jest taka sama jak na rynku kapitałowym. Udział kredytów Korporacji w finansowaniu danego przedsięwzięcia nie może przekroczyć 50% nakładów. Uczestnictwo Korporacji w finansowaniu danego projektu powoduje przyciąganie innych kapitałów, często parokrotnie większych niż jej udział w finansowaniu inwestycji.

więcej

Mechanizm powstawania należności i zobowiązań

Budżet państwa sporządzany jest metodą strumieniową. W ujęciu ex antę budżet zawiera sumę strumieni dochodów i wydatków w zamkniętym przedziale czasu, najczęściej w roku kalendarzowym. Różnica między sumą strumieni dochodów a sumą strumieni wydatków przyjmuje postać nadwyżki lub deficytu (rzadkie są sytuacje, w których występuje idealna równowaga). Analiza salda budżetu państwa musi być dokonywana w ujęciu ex antę oraz w ujęciu ex post.

więcej

Mechanizm powstawania należności i zobowiązań cz. II

Pozostańmy jednak jeszcze na chwilę przy formalnej stronie zagadnienia. Budżet państwa jako fundusz „sezonowy” nie jest w stanie inkorporować sald budżetów z poprzednich lat fiskalnych, chociaż konsekwencje ich występowania z reguły znajdują wyraz w nowym budżecie. Polega to najczęściej na przeznaczeniu części dochodów zwyczajnych budżetu na zwrot zaciąganych przez rząd pożyczek. Ewidencja sald budżetowych oraz ich obsługa wymaga zastosowania metody majątkowej i zasobowej. Z techniczno-organizacyjnego punktu widzenia ewidencja bieżących operacji budżetowych rządu z reguły odbywa się za pośrednictwem banku centralnego, który spełnia funkcje kasjera rządu. Na rachunkach banku centralnego odzwierciedlony jest stan środków budżetowych w przypadku nadwyżek z lat poprzednich lub stan zadłużenia rządu z tytułu finansowania deficytu budżetowego w ubiegłych okresach. W polskiej praktyce przyjmuje się, że salda budżetu państwa są „przejmowane” przez skarb państwa, jakkolwiek instytucja ta formalnie nie istnieje. Przy wielu zjawiskach w sferze finansów publicznych nie można obejść się bez rachunku, jakim jest skarb państwa4. Problem polega na tym, że nie można byłoby domknąć systemu ewidencji operacji funduszami publicznymi przy braku rachunku o charakterze majątkowym.

więcej

W latach 1978-1990 restrukturyzacji długu bankowego

Najbardziej znanym sposobem rozwiązywania zewnętrznego zadłużenia wspomnianych krajów jest przyjęta metoda restrukturyzacji długu. Jest ona stosowana przez Klub Paryski w odniesieniu do długu gwarantowanego i przez grupy banków komercyjnych {Klub Londyński) wobec zadłużenia niegwarantowanego. Istotę umów restrukturyzacyjnych można sprowadzić do tego, że wierzyciele odraczają krajom dłużniczym płatności rat kapitałowych i części należnych odsetek na dalsze lata (z pewnym okresem karencji) przy równoczesnym udzielaniu (nie zawsze jest to regułą) nowych kredytów (częściowo na spłatę odsetek). W przypadku restrukturyzacji kredytów bankowych zaciąganych na warunkach zmiennej stopy procentowej, w umowach restrukturyzacji ustala się nowe stawki oprocentowania tych kredytów oraz nową marżę (spread) ponad LIBOR.

więcej

Trzy lata funkcjonowania podatku VAT – próba oceny cz. II

Wprowadzenie podatku rodziło niebezpieczeństwo, że nastąpi wzrost cen spowodowany wyższym obciążeniem podatkowym towarów i usług. Miałoby to miejsce, gdyby stawki podatku VAT były wyższe od stawek podatku, który VAT-em został zastąpiony. Można się było spodziewać, że w tych działach gospodarki, w których obciążenie podatkowe wskutek wprowadzenia VAT byłoby niższe, przedsiębiorcy będą realizować zwiększony zysk, gdyż nie obniżą cen.

więcej

Kwestia zakresu wydatków budżetowych na gospodarkę cz. II

W okresie trasformacji gospodarki najbardziej pożądane są wydatki budżetowe na restrukturyzację przemysłu. Wydatki te są jednak wciąż znikome, mimo że w 1994 r. przewidziany został ich trzykrotny wzrost w porównaniu z rokiem poprzednim (por. tablica 36). Z kwoty 6,2 bln zł przewidzianej w budżecie na rok 1994 większości, bo 4,3 bln zł, jest alokowana przez Ministerstwo Przemysłu i Handlu. Dotacje te przeznaczone zostały na finansowanie procesów likwidacyjnych 16 kopalń węgla kamiennego, nie mających żadnych szans na osiągnięcie rentowności, restrukturyzację przemysłu siarkowego, w tym finansowanie procesu likwidacji 2 kopalń siarki, restrukturyzację górnictwa soli oraz likwidację szkód górniczych w górnictwie mineralnym. Łącznie na dotacje dla górnictwa w roku 1994 przeznaczono około 3,5 bln zł. Wymieniony resort pozostałą część dotacji przeznacza na potrzeby jednostek przemysłu obronnego.

więcej

Kwestia kryzysu finansów publicznych

Zakres i głębokość zmian zachodzących w ustroju ekonomicznym i politycznym nie pozostawały bez wpływu na stan finansów publicznych. Zmiany ustrojowe naruszały podstawy finansów publicznych, gdyż dochody budżetu państwa bazowały na dochodach pochodzących z przedsiębiorstw uspołecznionych, a te właśnie podmioty objęła „szokowa terapia” gospodarki. Jedno z fundamentalnych założeń transformacji polskiej gospodarki polegało na wymuszeniu rynkowych zachowań przedsiębiorstw państwowych, wyrażającym się zwłaszcza w podniesieniu efektywności i sprostaniu wymogom konkurencji krajowej i zagranicznej. Różne przyczyny, których szczegółowe omawianie wykracza poza ramy niniejszej pracy, sprawiły, że założenie to w przypadku zdecydowanej większości przedsiębiorstw państwowych nie sprawdziło się. Jednym z symptomów była spadająca rentowność przedsiębiorstw (por. tablica 32). W konsekwencji nastąpiło załamanie dochodów budżetowych, widoczne zwłaszcza w latach 1991 i 1992, co było kompletnym zaskoczeniem dla władz publicznych. Państwo i społeczeństwo stanęło wobec niebezpiecznego w skutkach zjawiska kryzysu finansów publicznych.

więcej

Kredyty stosowane przez Bank Światowy

W swej działalności kredytowej Bank stosuje szereg kryteriów. Każdy projekt inwestycyjny finansowany przez Bank musi być ściśle określony. Finansowanie przez Bank danego projektu inwestycyjnego nie może konkurować z już działającym w danym kraju mechanizmem finansowym. Stanowi ono finansowanie uzupełniające, występujące równolegle z udziałem środków wewnętrznych kraju korzystającego z kredytów Banku Światowego. Bank nie udziale kredytów (pożyczek) wiązanych. Oznacza to, że środki pochodzące z kredytów Banku mogą być wydatkowane przez dany kraj w każdym kraju i w każdej walucie. Kredyty uzyskane przez kraj pożyczający od Banku powinny być przeznaczone tylko na wydatki dewizowe. Natomiast wydatki wewnętrzne powinny być dokonywane w pieniądzu narodowym pożyczkobiorcy. Od tej zasady są jednak stosowane odstępstwa.

więcej

Kontrowersje wokół skarbu państwa – kontynuacja

Istnienie tzw. własności ogólnospołecznej utrudnia niewątpliwie przywrócenie instytucji skarbu państwa. Proces ten wiąże się bowiem bezpośrednio z reprywatyzacją i prywatyzacją gospodarki polskiej. Tłumaczy to do pewnego stopnia tak nikły postęp na drodze legislacyjnej w tej dziedzinie. Zwolennicy szybkiej reprywatyzacji i prywatyzacji gospodarki uważają, że ustawa o skarbie państwa utrudni te procesy. Stąd też optują za zdecydowaną zmianą proporcji własności w Polsce na korzyść własności prywatnej. Dopiero poważnie ograniczoną własność publiczną należy uregulować w drodze ustawy o skarbie państwa.

więcej

Koncepcja częściowego umorzenia długów cz. II

Przyjęto trzyletni okres działań (1986-1988). Plan ten zawierał trzy elementy. Ze strony krajów zadłużonych oczekiwano wzmożenia wysiłków mających na celu przyspieszenie wzrostu gospodarczego, eksportu i odzyskiwanie zdolności kredytowej. W sferze polityki strukturalnej chodziło o realizację inwestycji produkcyjnych, a w sferze systemowej – o uaktywnienie mechanizmów rynkowych. Szczególną uwagę plan ten przywiązywał do obniżki inflacji i deficytów budżetowych. Wysiłki krajów dłużniczych miały być wsparte działaniami polegającymi na udzielaniu nowych kredytów przez międzynarodowe instytucje finansowe i banki komercyjne. Planowano wzrost kredytów udzielonych przez powyższe instytucje i banki o 50%, z 6 mld doi. do 9 mld doi. w skali rocznej, czyli do kwoty 27 mld doi. w okresie 1986-1988. Realizacja planu Bakera nie powiodła się. Bank Światowy wydatnie zwiększył wielkość kredytów dla tych 15 krajów, ale banki komercyjne nie spełniły pokładanych w nich nadziei. Wynikało to w dużym stopniu z negatywnej oceny zdolności kredytowej krajów dłużniczych.

więcej

Interpretacja sald funduszy publicznych

Z punktu widzenia analizy równowagi poszczególnych elementów systemu finansów publicznych nie można mechanicznie kompensować sald budżetu państwa, budżetów gmin i funduszy celowych. Wynika to z dużej względnej autonomii finansowej gestorów poszczególnych funduszy publicznych oraz ograniczonej możliwości transferów nadzwyczajnych między poszczególnymi elementami systemu finansów publicznych. Ewentualne nadwyżki funduszy publicznych są kumulowane na bieżących oprocentowanych rachunkach bankowych albo lokowane na rachunkach terminowych. Z drugiej strony, deficyt budżetu państwa lub deficyt budżetów gmin finansuje się albo z oprocentowanego komercyjnego kredytu bankowego, albo z pożyczek przez emisję papierów wartościowych przy ich zbliżonym do kredytu komercyjnego oprocentowaniu. Jednakże ani dochodów z tytułu oprocentowania środków funduszy publicznych, ani zapłaconych odsetek od zaciągniętych kredytów (pożyczek) nie można kompensować.

więcej

Gospodarstwa pomocnicze tworzy się przy jednostkach budżetowych

Są one wyodrębnione z tych jednostek pod względem organizacyjnym i podmiotowym. Celem powoływania gospodarstw pomocniczych jest złagodzenie rygorów budżetowych obowiązujących jednostkę budżetową, zwłaszcza wtedy, gdy pewien wycinek działalności jednostki budżetowej można oprzeć na zasadzie samofinansowania (wprowadzenie opłat, komercjalizacja działalności itp.), co pozwala odciążyć środki budżetowe. Przykładem gospodarstw pomocniczych mogą być: warsztaty szkolne, stołówki, hotele pracownicze, zakłady produkcyjne przy zakładach karnych, gospodarstwa rolne w resorcie obrony narodowej. Gospodarstwa pomocnicze są budżetowane netto, tzn. rozliczają się z macierzystą jednostką budżetową wynikiem finansowym. Mają prawo zatrzymać część efektów działalności na przyszły okres, jak też mogą tworzyć systemy motywacyjne. Istnienie gospodarstw pomocniczych ma więc na celu zracjonalizowanie gospodarowania środkami publicznymi.

więcej

Podatki prawnik Warszawa-nie taki drogi

Umowa o dzieło podatek

to nie tylko dodatkowa forma zatrudnienia. Obecnie wielu przedsiębiorców, którzy chcą zatrudniać pracowników tylko i wyłącznie na określony czas. W tym celu właściwie będzie można podpisać z nimi nie umowę o prace ale znacznie lepiej będzie mogła sprawdzić się tutaj umowa o dzieło podatek ponieważ to właśnie ona będzie na jakiś czas. Tak naprawdę podpisanie właśnie takiej umowy będzie mogło wydawać się w pełni korzystne, dlatego, że pracownik będzie miał pewność że otrzyma wynagrodzenie, natomiast pracodawca że pracownik będzie wywiązywał się ze swoich obowiązków. Nie od dziś wiadomo, że właściwie w każdej firmie co jakiś czas jest zapotrzebowanie na większa liczbę pracowników. Tak więc umowa o dzieło będzie mogła znaleźć tutaj właściwe

więcej